“De lucht kost geld”
Ademen deed ze voorzichtig. Elke ademhaling telde. Letterlijk. Haar chip registreerde het.
Op school leerden ze zuinig ademen, niet rennen. Alleen lachen als het écht moest.
Zuurstof was duur sinds het Grote Lek.
Haar vader werkte in de luchtfabriek. Betaalde extra voor diepe zuchten.
Soms hield ze stiekem haar adem in, om te sparen voor later.
Vandaag was haar chip leeg.
Een piep. Een flits. Stilte.
Niemand merkte het.
In de metro stapten ze over haar heen.
Op het scherm verscheen: “Upgrade uw ademlimiet vandaag nog.”
De wereld draaide door.
Zonder haar adem.
Precies 100 woorden.
