“Ik ben hem niet”
Hij kijkt in de spiegel.
Zijn gezicht. Zijn ogen.
Maar… iets klopt niet.
Hij knippert. De man in de spiegel knippert niet terug.
Hij lacht.
De man in de spiegel lacht anders.
Hij draait zich om. De kamer is leeg.
Toch voelt hij ogen in zijn rug.
Elke dag lijkt het erger.
De spiegel leeft.
Of hij droomt.
Of hij wordt iemand anders.
Ze zeggen dat waanzin stil begint.
Dat je het pas merkt als het te laat is.
Vandaag fluistert de spiegel: “Ik ben jou nu.”
Hij lacht.
En het is niet zijn lach.
Precies 100 woorden.
