“De stilte van zijn handen”
Hij sprak weinig. Geen grote woorden, geen uitleg. Maar als hij mijn fietsband plakte, wist ik dat hij me begreep. Zijn handen vertelden verhalen die zijn stem niet kon dragen. Toen ik verhuisde, stond hij bij de auto. Hij zei: “Tot later.” Geen omhelzing. Alleen die blik. Die zachte tik op mijn schouder. Vandaag repareer ik mijn eigen fiets. Mijn zoon kijkt toe. Ik zwijg, maar tik zachtjes op zijn rug. Liefde zit niet altijd in woorden. Soms leeft het in daden, gebaren, of de stilte van twee handen.
Precies 100 woorden.
