“Vergeten is een werkwoord”
Ik zag je naam oplichten. Even twijfelde ik. Toch klikte ik. ‘Hoi’, stond er. Geen sorry. Geen spijt. Gewoon ‘hoi’. Alsof je niet alles achterliet in scherven die ik zelf moest lijmen. Alsof ik geen nachten huilde op jouw afwezigheid. Jij ging verder. Ik bleef achter. Elke herinnering schoof ik weg, tot er alleen stilte overbleef. Geen haat. Geen hoop. Gewoon niets. Dat doet het meeste pijn. Liefde vergaat niet met schreeuw of storm, maar met stilte. Jij was mijn alles. Nu ben ik alles aan het vergeten. Elke dag een beetje meer. Want vergeten is een werkwoord.
