“Weet je nog?”
We lagen in het gras, te kijken hoe de lucht ademde. Jij zei dat wolken geheimen dragen. Ik lachte. Jij niet. “Soms verdwijnen mensen zomaar.” Ik begreep het pas later. Jaren gingen voorbij. Brieven bleven ongeopend, beloftes onbeantwoord. Toch denk ik aan je. Als het regent. Als ik wolken zie. Als ik stil ben. Geen boosheid, geen gemis. Alleen de herinnering aan ons. Aan jij en ik, toen alles nog heel was. Vriendschap hoeft niet eeuwig te duren om écht te zijn. Soms is het een moment dat blijft hangen in je hart.
