“De zomer dat alles begon”
De zon scheen zachter die dagen. Jij lachte, verlegen, en ik wist: dit is anders. Geen grote gebaren, geen Hollywood. Alleen jouw hand die toevallig de mijne vond, jouw blik die langer bleef hangen. We spraken weinig, maar begrepen veel. In de stilte groeide iets groots. Toen de zomer verdween, bleef jij. Even. Lang genoeg om me te leren dat liefde niet perfect hoeft te zijn om onvergetelijk te zijn. Nu is het slechts een herinnering — één die gloeit. Mijn eerste liefde. Kort, puur, intens. Geen begin van een sprookje. Maar het begin van mij.
Precies 100 woorden.
