“De dag dat het huis ademde”
’s Ochtends stond het iets dichter bij de weg. Niemand merkte het. Alleen Anna.
Ze voelde het: het huis verplaatste zich.
Ademde.
Wanneer ze huilde, kraakte de trap. Wanneer ze lachte, floot de wind door de ramen.
Op haar verjaardag lag er een brief op tafel. Geen postzegel. Geen handschrift.
“Ik ben blij dat jij er bent.”
’s Avonds fluisterde de muur haar naam.
Anna lachte.
Ze wist dat ze eindelijk ergens thuishoorde.
Het huis bleef.
En zij ook.
Soms is magie niet spectaculair.
Soms is het een plek die jou kiest.
Precies 100 woorden.
