“De goden vergaten haar naam”
Ze baarde de stormen, vlechtte de rivieren en tekende de bergen in de lucht. Eeuwenlang zongen volkeren haar naam. Alta, Moeder van Licht.
Maar toen kwamen nieuwe goden, met blinkende zwaarden en koude wetten. Ze bouwden tempels van steen en zeiden dat zij de enigen waren.
Alta werd vergeten.
Tot een kind haar naam droomde.
Een meisje met vuur in haar ogen, geboren bij maanlicht.
Ze sprak de naam hardop.
En in dat moment beefde de aarde zacht.
Alta ademde.
Mythen sterven niet.
Ze slapen.
En soms… worden ze opnieuw geboren.
Precies 100 woorden.
