“De lege kamer”
Er was geen braak. Geen geluid. Geen spoor. Alleen een open raam en een lege kamer. Lisa verdween in de nacht, uit haar eigen bed. De klok tikte verder. Dagen werden jaren. De ouders verhuisden. De kamer bleef leeg. Tot op een ochtend de nieuwe bewoner belde: “Er ligt iets onder de vloerplank.” Een speen. Een briefje. In kinderhandschrift: “Ik ben hier nog.”
DNA-analyse volgde. Het klopte. Maar Lisa bleef weg.
Elke nacht wordt er nu zachtjes gelopen boven. Niemand woont daar. De zaak blijft open.
En de kamer? Die blijft leeg.
Precies 100 woorden.
